Bridgewater

Samengesteld appartementenblok bij het Millenium Park, Stratford, Londen

De stedelijke dynamiek rond het plangebied van Bridgewater is aanzienlijk. De locatie zelf ligt geïsoleerd door de infrastructuur van wegen en de Waterworks rivier. De architectuur rondom het Millenium Park vertoont nauwelijks samenhang. Zelfs binnen de afzonderlijke complexen is differentiatie de regel. De gevraagde nieuwe woningen verhogen die druk.

Dit alles lijkt de notie van de Insular City, die in de jaren ’70 door de Duitse theoreticus O.M. Ungers werd ontwikkeld, te bevestigen. Hij geloofde dat samenhang in de huidige stad slechts mogelijk is op complexniveau. Hij pleitte voor de Groβform, hetgeen zoiets als een superblok betekent. Ungers stelde geen  werkelijk monolithisch stedelijke ensembles voor, maar eerder ensembles met een sterke interne ordening die heldere stedelijke gebaren naar hun omgeving maakten. Er bestaan Londense voorbeelden zoals Queens Club Gardens, waar repeterende woningbouw een buurtpark vormt.

Het geïsoleerde karakter van Bridgewater kan een kracht worden. Een goed gedefinieerde urbane vorm bewerkstelligt de Groβform waarin zo veel mogelijk woningen uitzicht over de Waterworks rivier met nieuw ontworpen oevers en kades. Dezelfde Groβform vormt intieme stadsruimten, die stilte bieden en rustige onderling verbonden pleintjes waar afzondering van het metropolitaanse leven mogelijk is. De Groβform heeft een twee verdiepingen hoge onderbouw met een uniforme architectuur, ontworpen door HvdHA als hoofdarchitect van Bridgewater. Met de tweede tot en met vierde verdieping kan het merendeel van het programma worden gerealiseerd (55%).

De Groβform is samengesteld in aparte bouwdelen, die door verschillende architectenbureaus worden uitgewerkt. Zij volgen een gezamenlijk architectonisch palet, maar onderhandelen zelfstandig met de betrokken partijen over de opzet van de gebouwen. Het doel is een homogeen, maar gevarieerd ensemble.

Ontwerp met Karin Templin, Smith & Taylor en Haworth Tompkins